Gedichten uit The Love Train 4

Ik lach, maar jij glimlacht niet.

Ik roep, maar jij hoort me niet.

Ik zoek, maar ik vind je niet.

Toch voelen kan ik je wel.

Soms hevig en fel.

Er zijn ook dagen dat ik naar

je moet vragen. Omdat je

volledig bent verdwenen

en ik je mis in mijn leven,

want jij weet meer te geven

dan menigeen zou kunnen

weten.

Al kijk ik en zie ik je nu niet.

Al lach ik en glimlach jij nu niet.

Al roep ik en hoor jij het niet.

Al zoek ik je voordurend maar

vind je niet.

Toch dan, heel onverwachts,

kom jij ineens achter die donkere

wolk vandaan en voel ik je warmte,

zie ik je glimlach, heb je me toch

gehoord en heb ik je weer gevonden

en veranderd het leven weer in een

groot feest. Je stralen; zo helder. Je

warmte; zo fijn.

Alleen jij zon kan ons zoveel geven.

Jij laat de hele wereld leven door

je warmte, door je licht en al de

kracht van jouw zijn. Wat zouden

wij toch zonder de zon en haar

zonneschijn op deze wereld zijn?

Liefs Blauwhartje©

Hoe hard en zwaar het

leven ook is, blijf steeds

de hoop in je hart bewaren.

Aan het einde van de zware

tocht zal je weten dat het

die hoop was, die jou de

moed gaf om door te gaan.

Ook al viel de regen met

bakken naar beneden en

waaide de wind als een

orkaan en verdween de

dag in de  nacht.

Het is door de hoop welke

jij in je hart hebt bewaard,

die je nu zoveel vreugde en

geluk schenkt, die jij was

verloren toen je het harde

nieuws kreeg te horen.

Blijf steeds de hoop in je

hart meedragen, hoe zwaar

en moeilijk het leven soms

ook is. Ze is de leidraad naar

de overwinning die andere

vaak veel te vroeg hebben

opgegeven, omdat ze de

hoop vroegtijdig hebben

weg gesmeten.

Liefs Blauwhartje©

 Samen vormen ze een paar,

ook al zet de een zich naar

rechts en de anders naar links.

Als je een loopje met ze neemt,

zullen ze dit steeds samen doen,

want links kan niet zonder rechts

en rechts kan niet zonder links.

Ze zijn één, onafscheidelijk van

elkaar. Stenen, gras en wegen

komen ze dagelijks tegen.

Want zij willen niets liever
dan deze obstakels trotseren.

Bergen en dalen, samen de
finish halen.

Zonder hun zou ik mijn voeten

vaak bezeren. Ze lopen dagelijks

mee in ieders leven.

Ook al is de een links en de

ander rechts. Samen zijn ze

één. Een paar schoenen, ze

zijn de dragers van je lichaam

en waar je ook gaat of staat.

Ze lopen steeds met je mee.

Liefs Blauwhartje©

begint met één zaadje dat,

maar één streven heeft;

het zonlicht in de kern van

haar hart laten schijnen.

Echter niet voor ieder zaadje

is de weg naar het zonlicht

zonder gevaren. Diep in de

grond is het nog veilig

en afgeschermd.

Door de warme stralen van

de zon die het zaadje doet

openbarsten en langzaam

het eerste leven wordt

geboren.

Komt ze broos en

onbeschermd uit de aarde.

Nu is ze niet meer veilig

omringd door de aarde,

maar zeer kwetsbaar door

mens en dier.

Het één breekt vroegtijdig

af omdat het te snel naar

het zonlicht wil, het ander

wordt reeds vertrapt eer

het zich heeft kunnen

ontplooien.

De ander is dapper en

moedig en weet zelfs de

storm te doorstaan, want

ze heeft maar één doel;

het zonlicht in de kern

van haar hart te laten

die vind het niet wie niet

om zich heen kijkt vind

geen dromen wie een

ander het geluk niet

gunt zal het zelf nooit

tegen komen.

Geluk zit in kleine dingen

een vriendelijk gebaar

een handdruk een kaartje

allemaal kleine stukjes geluk

die zoveel meerwaarde geven

aan het leven

Maar waar zoveel mensen

dagelijks overheen leven en

dit niet zien als geluk omdat
ze zoeken naar geluk ze

verwachten iets groots iets

onverwezelijks  terwijl ze

het geluk dagelijks met de

voeten treden.

Geluk heeft geen omvang

nog geldwaarde en kan je

niet door iemand worden

gegeven. Geluk is iets dat

je wil zien als het er is.

Men denkt dat het geluk

aan hun voorbij is gelopen.

Toch vergeten ze hun ogen

te open die ze voor het

geluk hebben gesloten.

Liefs Blauwhartje©2010

Je naam

De dag dat je bent geboren

is je naam ontstaan.  Je neemt

ze voor de rest van je leven

mee.

Vele namen zijn kort maar

krachtig, andere zijn lang

maar prachtig omschreven

Toch menig een weer moeilijk

uit te spreken en vele zullen

ze steeds weer je naam

verkeerd gaan schrijven.

Voor de een brengt zijn/haar

naam veel faam. Een ander

weet de geschiedenis in te gaan.

Toch de meeste zullen onbekend

door het leven gaan.

Je naam aan jou gegeven ze is

en blijft uniek in het leven. Met

of zonder faam draag zorg voor

je naam die je voor het leven

werd gegeven.

Liefs Blauwhartje©

Ik heb een trouwe vriend.

Die me iedere dag bij staat

als het me niet gaat.

Hij staat dan steeds paraat.

Mooi te weten dat er zo’n

vriend bestaat. Onze

vriendschap houd al jaren

stand. Dag in dag uit ga hij

met me mee.

Slaat zijn armen om me

heen om me te steunen

en te troosten als het niet

gaat.

Maar van hem houden

nee dat  kan ik niet. Ik

zou zo graag willen dat

hij me verlaat. Maar echte

vrienden verlaten je nooit

ze blijven bij je tot aan je

dood.

Ik heb zijn vriendschap

niet gevraagd hij heeft

ze me gegeven en zo

kwam hij in mijn leven.

Mijn leven is totaal

Weet je hoe klein het
woordje “IK” is en hoe
groot haar inhoud?

Zonder IK zou ik er
niet zijn. Ik heb twee
ogen, ik heb twee oren,
ik heb twee benen een
hart en een mond
zonder dit alles zou ik
er niet zijn.

Ik kan zingen, ik kan
springen, ik kan dansen,
ik kan lopen en ik kan
hopen. Allemaal met
mijn ik. Bijzonder dat
ik zoveel kan.

Maar ik kan ook voelen,
lachen, verdrietig, vrolijk
en stil zijn. “Ik” een heel
klein woord amper twee
letters en toch ontzettend
groot.

IK HEB ZOVEEL TE GEVEN

AAN HEN DIE HET VERDIENEN

IK HEB ZOVEEL VERDIEND

AAN HEN DIE IK LIEFDE GAF

IK HEB ZOVEEL LIEFDE IN MIJN HART

DAT ALLES DWARRELT IN MIJN HOOFD

DIE MIJ VAN ALLE VERSTAND

HEEFT BEROOFD

EN ALLEEN DE GEVOELENS LAAT

GELDEN

DIE ALLEEN TELLEN IN DE LIEFDE

IK HEB ZOVEEL TE GEVEN

AAN HEN DIE HET VERDIENEN

ZOALS IK HET VERDIEN

OM DE LIEFDE TE ONTVANGEN

VAN HEN DIE ZOVEEL VAN MIJ

KRIJGEN UIT LIEFDE

met de wind in mijn handen

 woel ik de liefde door jouw mooie haren

 en laat de bladeren knarsen

 door de frisse lucht

 om jou alleen te vertellen

 dat ik van je houd

 en vertel dit met een

 zucht

met de wind in mijn handen

 waai ik al jouw verdriet

 de wijde wereld in

 zodat wij samen

 verder kunnen

 waaien

 hou van mij

 ©

en wolk

Want het wenen dat je hart stil doet,

slijt gestaag die harde laag en

breekt dan onverhoeds weer open,

omdat je naar mijn handen hebt gereikt.

©Thea

Waarin je vocht voor 't bestaan,

is in verleden nu verborgen.

Maar herinneringen blijven fijn,

koestert wat je hebt aanbeden.

Dagen volop zonneschijn,

je hebt ze zelf beleden...

©Thea

Stil en onopvallend,

groeide je uit de aarde.

Steeds verder aanzwellend,

tot je kleuren baarde.

Stevig op je steel,

nijg je in de wind.

Je ontdekken geeft heel veel,

met je frisse tint.

Hét symbool van herinnering,

aan dingen in ons leven.

Je aantal komt bij benadering,

Dagen volop dwalen,

naar je levenskracht.

Geluk naar binnen halen,

waar je zo naar smacht.

Lachen en ook wenen,

is een deel daarvan.

Een hagelbui van stenen,

en de spot zijn van.

Vergeven moet je leren,

zonder ben je niet compleet.

En met een lach verweren,

als de ander met woorden smeet.

Leef liefst met geopende ogen,

en houdt je hartje rein.

Dan zie je de regenbogen,

die er zeker altijd zijn.

©Thea

Een klein stukje leven,

Vervulde verlangens,

maken leven zo fijn...

Heel diep in je wezen,

daar waar ik bedoel.

Daar klopt toch je leven,

daar zit je gevoel.

Soms voelt het er eenzaam,

en ben je heel klein.

Met tranen behangen,

verloor jij je lijn.

Je bent nu de stakker,

door eigen gevoel.

Nergens een makker,

geen enkel doel.

Neem nu jezelf op,

geef zelf die zet.

Kijk naar dagen in de dop,

hier past geen verlet.

Want tranen moeten drogen,

voor eeuwig te zilt.

©Thea

en heldere dag heel plots is gesmoord.

Er regens zomaar de zon verbannen,

en je de wind vaak hoort.

Het wolken spel in razend tempo,

de stralendste dag vermoord.

Dan weet jij dat het crescendo,

het mooiste schouwspel gloort.

Een regenboog komt uit het niets,

heel plots zie je hem staan.

En net zo snel als hij verscheen,

verdwijnt ook weer zijn baan.

De mens is door hem snel verrukt,

zo ordelijk en zacht.

Zijn stralen zijn nog nooit mislukt,

gebroken zonlicht geeft die kracht.

deze koepel weeft gevoel.

Zijn grootsheid doet de harten spreken,

van blijheid, geluk en levensdoel.

©Thea

Vermoord vernield ontzield,

dat kun je zo vaak voelen..

 Eenzaam en teleurgesteld,

met handen in je haren woelen..

Het heeft geen lijn is ook niet fijn,

maar je voelt verdriet..

Het voor ongeluk geboren zijn,

en niemand die het ziet..

Dit moment is zeer bekend,

je verloor muziek..

Die je hartje ooit gekend,

geen levens dynamiek..

Het leven is een melodie,

Het brengt je menige tragedie,

laat tranen in je wonen..

De veerkracht van je elastiek,

die jij als kind nog had..

Verliest al doende zijn mastiek,

verdrinkt in 't zilte nat..

Leven moet je leren leven,

al is het nog zo zwaar..

Telkens weer opnieuw opleven,

door een lief gebaar..

©Thea

Angst, hij laat je huilen..

Angst waarachter builen schuilen..

Geef maar toe, je bent ze moe,

wil ze graag kwijt en weet niet hoe...

 Huilen geeft, al geloof je 't niet,

die tranen verwerken ongekend verdriet.

  Het lijkt nu donker, nergens licht,

Dat traantje vonkt, je ziet de ster,

 heel fel, even, maar een oplicht-ster.

Dit kleine vonkje geeft je licht,

zo goed dat jij ze draagt, 't verlicht..

 Je komt er wel, dat weet ik zeker,

al draag je nu die zware beker.

Met elke dag die jij doorleeft,

verlaat je ook heel veel dat beeft.

 Ga naar buiten, adem diep

 je ruikt dan wat de Heer je schiep.

 Voel het gras, de wind, je huid,

schreeuw meid, schreeuw het uit..

En hoor je stem , hij komt van diep,

je deed dan wel alsof hij sliep.

Maar je woorden worden nu gehoord,

en echt 'k weet zeker dat je niemand stoort.

Soms is uiten vreselijk nodig,

we leven samen, zijn niet overbodig.

Door te praten krijg je echt een kans,

met muziek te leven , meisje dans...

als je zelfs de kleinste vogel hoort.

Het zien en voelen geeft,

als je kleine ik erg beeft.

Dan  zijn herinneringen draagbaar,

jij als mens onschendbaar !

©Thea

Wind wandelt door mijn haar,

ik zie mijn schaduw staan.

Schuin naast me staat hij klaar,

en volgt zo elk gebaar.

Het is de vriend in alle tijden,

en ja ik mag hem leiden.

De pieken zie ik hem meestrijden,

zijn bestaan geeft zon bij lijden.

Nooit alleen geeft veiligheid,

het is haast niet te vatten.

Zo beschermd in elke tijd,

niemand kan hem jatten.

zoals ik bij hem.

Als ik dans is hij heel blij,

voor hem is er geen rem.

Zelfs de laatste trip van mijn bestaan,

zal hij stilletjes met me gaan.

Vertrapt, aan alles blootgestaan,

kan hij zelfs het einde aan.

©Thea

Weet je wel hoe uniek jij bent ?

En niemand anders jou van binnen kent ?

Alles wat je ooit gedacht,

voor jou zo heilig, geeft je kracht..

Weet je dat je word gezien ?

En verwacht met liefde bovendien ?

Jij stond voor die ander klaar,

en nu krijg ook jij dat lief gebaar..

Leven is veel delen kunnen,

Jou ervaringen zijn je lied,

en jij specialist op dat gebied.

Leef tussen velen en laat ze zijn,

doe dat vol bewustzijn.

En je merkt je doet je werk,

daardoor blijf jijzelf zo sterk.

Hoor en vat wat ze je zeggen,

ook weinig woorden kunnen uitleggen.

Geef dan in geste, woord en warmte,

een beetje hoop op geluk en sterkte.

©Thea

Ik zal zacht zijn,

als de dag in nacht vergaat.

Ik zal zacht zijn,

als je overgaat.

Ik zal niet huilen,